Βασικό πρόβλημα στις σχέσεις μας δεν είναι η επικοινωνία (ή η έλλειψή της) αλλά τα συναισθήματά μας και οι βαθιές, αναπόφευκτες ανασφάλειες που τα προκαλούν.

Γιατί, ενώ αγαπιόμαστε και νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον, τσακωνόμαστε και νιώθουμε μόνοι/ες μέσα στη σχέση μας; Πώς γίνεται και κλιμακώνονται οι εντάσεις, παρότι κανείς μας δεν το θέλει;

Οι άνθρωποι έχουμε έμφυτη τάση να δημιουργούμε στενούς δεσμούς με άλλους ανθρώπους, δεσμούς από τους οποίους αντλούμε δύναμη, ασφάλεια αλλά και, παραδόξως, ανεξαρτησία, χάρη σε αυτή την υγιή αλληλεξάρτηση.

Τι πιθανότητες έχουμε σαν ζευγάρι να λύσουμε τα φαινομενικά άλυτα προβλήματά μας και να παραμείνουμε μαζί; Μήπως η σχέση μας έχει χαλάσει σε βαθμό που δεν επιδιορθώνεται;

Όταν ο άνθρωπος που αγαπάμε δεν μας δίνει σημασία ή μας κατηγορεί, φοβόμαστε ότι θα μας παρατήσει, μόνους και ανήμπορους. Κατακλυζόμαστε από θυμό και λύπη, νιώθουμε πληγωμένοι, αλλά πάνω απ’ όλα φοβόμαστε.

Όταν δεν μπορούμε να συνδεθούμε με τη/τον σύντροφό μας, απειλούμαστε, οπότε ενεργοποιούνται μηχανισμοί επιβίωσης και έχουμε μόνο δύο επιλογές.